دهم ماه رجب، عیدِ جواد، ابن رضاست
عطر ریحانه ز ریحانه در امواج فضاست

بـه رضا دسته گلی کرده خداونـد عطا
که گلستان وجود از نفسش روح فزاست

این جواد است، جواد است، جواد است، جواد
که همان بحر وسیع کرم و جود خداست

خط و خالش همه آیات خداوند مجید
طاق ابروش، همان قبلۀ ارباب دعاست

نـه فقط نـام محمد که ز سر تـا قدمش
خلق وخوی وشرف وقدر محمد پیداست

روی نادیده بـه رویش همه لبخند زنید
رونمایش گل لبخند عروس زهراست

ذره‌ای بوده ز خورشید جمالش خورشید
قطره‌ای خُرد ز دریای عطایش دریاست

کرم از روز ازل سائل کـوی کرمش
جود تا شام ابد بر در این خانه گداست

جان مرده شود از فیض نگاهش زنده
خاک زوّار درش بر دل بیمار، شفاست

کوثر حجت هشتم که ده مـاه رجب
آفتاب رخ او قلب رضا را آراست

نام نیکوش محمد، لقب اوست جواد
تـقی متقی و روح بـلند تـقواست

هشت دریای ولایت بـود اینش گوهر
گوهری که سه دُرّ درج شرف را دریاست

همچو قرآن محمد به سردست علی است
جان عالم بـه فدایش که شبیه باباست

رخ رضا، حُسن رضا، خلق رضا، خوی رضا
پای تا سر همه مرآت کمالات رضاست

کاظمینش حرم امن الهی شب و روز
حرمش کعبۀ دل، قبلۀ ارباب دعاست

وسعت ملک خدا دایرۀ رحمت اوست
همه جا ملک خدا، جایی اگر نیست کجاست؟

پور اکثم چو به پیش سخنش گشت ذلیل
مرگ خود را ز خدا زادۀ هارون می‌خواست

در پی مسئله‌ای داد هزاران پـاسخ
که علومش همه میراث رسول دو سراست

طفل نـه ساله بـه کل علما فـائق شد
این قبا جز بـه قد آل علی نایـد راست

وسعت هفت سپهر است بـه ظلِ علمش
سایۀ او به سر مهر و مه و ارض و سماست

داد یک دم خبر از سِرّ ضمیر مأمـون
شاهدم قصه آن ماهی و ابر است و هواست

آنـکه فرمود رضا من بـه فـدایت گردم
چه بگویم به ثنایش به خدا فوق ثناست

قصۀ آمدن و رفتـن او در عالـم
گر بـه تاریخ ببینید شبیه زهراست

ای شما شیعه اثنی عشری فخر کنید
همه گویید جواد ، ابن رضا رهبر ماست

زان سبب در دو جهان اشرف مخلوقاتید
که تولای علی مکتب و آیین شماست

این ولایت که خدا کرده عطایت"میثم"
گر به فردوس کنی روز جزا ناز رواست