استاد حسن رحیم پور ازغدی در بین یکی از سخنرانی هایش خاطره ای را از آخرین روزهای جنگ تعریف کرد که قابل تامل بود. ایشان می فرمود:[نقل به مضمون]«وقتی که می خواستیم از جبهه برگردیم یکی از رزمنده هایی که تقریبا تمام سالهای دفاع مقدس را در جبهه حضور داشت داخل ماشین ما بود .بعد از این که سر صحبت باز شد درد دل های زیبایی را برایمان از کسانی که درگیر جنگ و دفاع مقدس بودند گفت.

نمی دونم از چی بگم و از کجا شروع کنم !آخه هنوزاون آزادی بیانی که واسه عده ای به واسطه شعار بسط و توسعه فضای سیاسی کشور فراهم شده بود الآن وجود نداره.

آی....یادش بخیر...!!!یه زمان اونقدر آزادی بود که از تریبون های رسمی هم می خواستن امام زمان رو به خاطر تاخیرش استیضاح کنن یا نامه بنویسن و جام زهر تعارف کنن.

خلاصه از چی بگم که چه دورانی بود اونقدر آزادی بود که عده ای هرچی دلشون می خواست می گفتن اما حالا چی؟!

از فحش هم برایمان بدتر است و وقتی هم که قصد پرداختن به کارهای فرهنگی را داریم با مشکلات عدیده ای روبرو هستیم. از وجود یک استراتژی مدون و علمی در شهرستان، استان و کشورمان نا امید هستیم چرا که وقتی  نوبت به حل مسئله حجاب میرسد و کار فرهنگی می رسد منابع مالی محدود می شود و یا هر کس ساز خودش را میزند و سلیقه ای کار میکند. این مسئول فرهنگی و آن یکی مسئول هم اصلا قائل به وجود مشکل بدحجابی در کشور نیست و همه چیز را خوب میبینید.صدا و سیما هم که با خودش رودربایستی دارد چه برسد به بیننده! پس ما می مانیم تک و تنها. ما هستیم و چندرغاز بودجه و این همه مشکل فرهنگی . خب حالا میخواهیم با همین شرایط کار کنیم. برای نمونه در این راستا برای دانشجویان کتاب معرفی و یا توزیع میکنیم، نشریه منتشر میکنیم و سایت معرفی میکنیم و میبینیم متاسفانه میلی برای مطالعه وجود ندارد و دانشجویان اصلا حوصله خواندن متن های بیش از 5خط را ندارند چه برسد به مقاله و کتاب.میرویم سراغ راه بعدی و جلسه سخنرانی و همایش برگزار میکنیم ولی متاسفانه استقبال نمیشود. روش بعدی را پی میگیریم و تریبون آزاد و میزگرد تشکیل میدهیم ولی باز هم خبری از استقبال نیست،گویا کسی تمایل به فکر کردن ندارد و همه عاشق تقلید از مدلهای جدیدتر و برهنه تر و تابلوتر پوشش هستیم. کاش خواندن کتاب و مقاله دینی و فرهنگی که قرار است آخرت ما را بسازد برای ما به اندازه یک کتاب درس 200 صفحه ای دو واحدی ارزش داشت تا آن را با دقت میخواندیم.

اميد بخشترين آيه قرآن در داستان جالبى از حضرت على(عليه السلام ) به اين مضمون نقل شده است كه روزى رو به سوى مردم كرد و فرمود: به نظر شما اميد بخشترين آيه قرآن كدام آيه است ؟ بعضى گفتند آيه"ان الله لا يغفر ان يشرك به و يغفر ما دون ذلك لمن يشاء"(خداوند هرگز شرك را نمى بخشد و پائين تر از آن را براى هر كس كه بخواهد مى بخشد)

 زنده نگه داشتن یاد و نام و راه شهیدان راهبرد حقیقی ملت ایران برای تحقق اهداف والای انقلاب اسلامی و عزت و سرافرازی ایران عزیز است.

از بیانات امام خامنه ای (۱۳۸۳/۰۴/۱۶) 

بعد از شهدا چه کرده ایم … ؟؟؟

مسجد در فرهنگ اسلامى جایگاه ویژه اى دارد . اعتبار و اهمیتى که اسلام به مسجد داده است به هیچ نهادى نداده و مسجد را خانه اى براى خداى لامکان معرفى کرده ، خانه اى از آن خدا که براى مردم است  .و لذا مى بینیم پس از هجرت پیامبر خدا به مدینه ، اولین بنیادى که نهاده شد ، مسجد بود ...

چه کسی می داند جنگ چیست؟ چه کسی می داند فرود یک خمپاره قلب چند نفر را می درد؟ چه کسی می داند جنگ یعنی سوختن، یعنی آتش، یعنی گریز به هر جا، به هر جا که اینجا نباشد، یعنی اضطراب که کودکم کجاست؟ جوانم چه می کند؟ دخترم چه شد؟ به راستی ما کجای این سوال ها و جواب ها قرار گرفته ایم؟ کدام دختر دانشجویی که حتی حوصله ندارد عکس های جنگ را ببیند و اخبار آن را بشنود، از قصه دختران معصوم سوسنگرد با خبر است؟ آن مظاهر شرم و حیا را چه کسی یاد می کند که بی شرمان دامنشان را آلوده کردند و زنده زنده به رسم اجدادشان به گور سپردند. کدام پسر دانشجویی می داند هویزه کجاست؟ چه کسی در هویزه جنگیده؟ کشته شده و در آنجا دفن شده؟ چه کسی است که معنی این جمله را درک کند: نبرد تن و تانک؟! اصلا چه کسی می داند تانک چیست؟ چگونه سر 120 دانشجوی مبارز و مظلوم زیر شنی های تانک له می شود؟

 بعضی را به بد نامی. بعضی آدم ها را به گمنامی می شناسیم و بعضی ها را هم، اصلن نمی شناسیم. همیشه چشممان به پر رنگ ها عادت دارد و نسبت به کمرنگ ها غریبه است. آن ها که های و هوی دارند را می شناسیم و آنها که سر به توی دارند را نه. آن ها که قیل و قال دارند را می شناسیم و آن ها که پر و بال دارند را نه.

همیشه تا چیزی را داریم به اهمیتش آگاه نیستیم و قدردانش نبوده ایم، اما آنگاه که از دستش می دهیم، انگشت افسوس به دهان می گزیم و در حسرت یک لحظه بدست آوردن دوباره اش هستیم. اما دریغا که بعضی کاستی ها را دیگر به هیچ قیمتی نمی توان جبران کرد. این موضوع در قبال اموال و سرمایه مان هم صدق می کند و نه تنها همین موارد، که در قبال اندیشمندان و عالمان و عارفان و هنرمندان و خدمتگذاران کشور هم صادق است.

اگر میت باشم. اگر سید نباشم، اگر اهل سواد نباشم. اگر سیلی نخورده باشم. اگر سرنوشت ایامم را، بدست تقویم نسپرده باشم. اگر مرد نباشم، یا اگر اهل درد نباشم، حتی اگر کمر درد نگرفته باشم؛ از کدام لرز ِ«صدا» و از کدامین اندوهِ «سیما» باید بدانم، که وقتی «فـ...» می گویی، سر دو راهی «فرحزاد» و «فاطمیه» با سه سوت، تا کجا بروم؟ نکند همان اول دوراهی مردد شوم؟

 گر کارشناسان اداره هواشناسی همگی رفته باشند سیزده بدر، از کجا بفهمیم که دل این آسمان برفی ست یا بارانی؟ چطور بفهمیم رنگ چشم ابرها نقره ای فام است یا سرخ باور؟ چطور «هفت» را از «سین» هایش جدا کنیم، چطور «خنده» را، بر سر «بازار» لودگی حراج کنیم. چطور سبزینگی سفره های رنگی را، با سیاهه های سفره غم عوض کنیم؟